Masterstudent Burgerlijk Ingenieur UGent - Wiskunde & Fysica begeleiding voor Secundair en Hoger Onderwijs

Leer meer over Prince

• Wanneer is jouw interesse in dit onderwerp en voor het geven van privéles ontstaan?

  Vroeger was wiskunde allesbehalve mijn favoriete vak. Integendeel: ik behoorde vaak tot de zwakkere leerlingen voor wiskunde en wetenschappelijke vakken. Ik vond het moeilijk en had vooral nood aan iemand die de tijd nam om mij uit te leggen waarom iets werkte, in plaats van mij gewoon te vertellen welke stappen ik moest volgen.
  
  In het vierde middelbaar is de klik gekomen. Niet omdat ik plots slimmer was geworden, maar omdat ik mezelf de kans gaf om wiskunde op een andere manier te bekijken. Ik begon te beseffen dat wiskunde helemaal geen pestvak hoeft te zijn. Als de basis goed zit en iemand het op een manier uitlegt die bij jou past, valt er plots veel meer op zijn plaats.
  
  Dat heeft ook mijn studiekeuze sterk beïnvloed. Ik wilde mezelf uitdagen en bewijzen dat mijn startpunt niet hoefde te bepalen waar ik kon eindigen. Uiteindelijk koos ik voor burgerlijk ingenieur, een richting waarvan ik enkele jaren voordien nooit had gedacht dat ze voor mij weggelegd was.
  
  In mijn tweede jaar aan de universiteit ben ik bijles beginnen geven. De gedachte daarachter was eigenlijk heel eenvoudig: de persoon die ik vroeger zelf nodig had, waarom zou ik die persoon niet voor iemand anders kunnen zijn? Intussen geef ik met enorm veel plezier les. Misschien net omdat ik nog heel goed weet hoe het voelt wanneer je naar een blad vol wiskunde kijkt en er kop noch staart aan krijgt.

• Vertel ons meer over het vak waarin je lesgeeft en over de thema's die je graag met jouw leerlingen bespreekt (en eventueel ook de onderwerpen die je minder leuk vindt).

  Ik geef behoorlijk uiteenlopende vakken, dus het is moeilijk om ze allemaal onder één noemer te brengen. Wiskunde en fysica vormen de hoofdmoot, maar daarnaast begeleid ik ook leerlingen en studenten voor statistiek, mechanica, thermodynamica, programmeren en andere technische of ingenieursvakken. Af en toe geef ik ook Frans — dat is mijn moedertaal — en wetenschappen of chemie.
  
  Toch vertrek ik eigenlijk nooit vanuit het vak, maar vanuit de leerling. Waar loop jij vast? Waarom maak je telkens diezelfde fout? Wat wil je bereiken? Twee leerlingen kunnen exact dezelfde leerstof krijgen en toch een totaal andere uitleg nodig hebben. Daarom geef ik zelden twee keer dezelfde les.
  
  Ik werk het liefst met leerlingen die vooruit willen, ook wanneer het op dat moment helemaal niet vanzelf gaat. Daar herken ik mezelf sterk in. Ik weet hoe het voelt om naar een oefening te kijken en werkelijk niet te begrijpen hoe je eraan moet beginnen.
  
  Dat is volgens mij ook een van mijn grootste troeven als lesgever. Iemand die altijd alles met de vingers in de neus heeft gekund, ziet soms moeilijk waar een ander precies de draad kwijtraakt. Ik herken die struikelblokken vaak wel. Dan bouwen we het opnieuw op, stap voor stap, tot de leerling merkt: wacht eens, ik kan dit eigenlijk wel. Van daaruit begint de bal meestal vanzelf te rollen.

• Vertel ons over jouw grote voorbeeld of rolmodel, of het nou een leraar of lerares is waar je zelf les van hebt gehad of een genie in jouw veld.

  Een leerkracht die mij altijd is bijgebleven, is meneer Van der Hoeven, mijn leerkracht wiskunde in het derde middelbaar. Hij was jong, grappig en heel toegankelijk. Bij hem had je voor het eerst niet het gevoel dat wiskunde iets was waar je je doorheen moest worstelen. Er mocht al eens gelachen worden. Op vrijdag speelden we spelletjes en hij slaagde erin om wiskunde dichter bij ons dagelijks leven te brengen.
  
  Wat mij vooral is bijgebleven, is de manier waarop hij met mij omging. Ik was absoluut niet de beste van de klas, maar hij liet mij nooit voelen alsof wiskunde daarom niets voor mij was. Integendeel. Hij kon op het juiste moment zeggen: “Je bent goed bezig.” Dat klinkt misschien banaal, maar als je zelf twijfelt aan wat je kunt, doet zoiets ontzettend veel.
  
  Hij gaf me ook moeilijkere oefeningen en moedigde me aan om verder te gaan. Ik maakte ze eerlijk gezegd niet altijd allemaal — sorry, meneer — maar hij gaf me wel het gevoel dat hij in mij geloofde. Beetje bij beetje begon ik dat zelf ook te doen.
  
  Van hem heb ik vooral geleerd dat het niet alleen uitmaakt wat je uitlegt, maar minstens evenveel hoe je het uitlegt. Een leerling die vandaag ergens op vastloopt, hoeft daar morgen niet meer op vast te lopen. Soms heeft die gewoon iemand nodig die zegt: “Kom, we pakken dit samen aan.” Dat probeer ik vandaag ook aan mijn eigen leerlingen mee te geven.

• Wat zijn, volgens jou, de vereiste kwaliteiten om een expert in jouw vak te zijn?

  Voor mij begint alles met luisteren. Je hebt geen oefening of hoofdstuk voor je, maar een mens met een eigen verhaal, eigen sterktes en eigen moeilijkheden. Wie om hulp vraagt, heeft bovendien al een belangrijke stap gezet. Dat verdient respect. Daarom wil ik eerst begrijpen waar iemand precies vastloopt voordat ik begin uit te leggen.
  
  Uiteraard moet daar vakkennis tegenover staan. Als je iemand wiskunde, fysica of een technisch vak wilt bijbrengen, moet je zelf stevig in je schoenen staan. Je moet een probleem kunnen ontleden, oefeningen zelfstandig kunnen oplossen en vooral kunnen uitleggen waarom iets werkt. Een formule van buiten kennen is één ding; weten wanneer je ze nodig hebt en waar ze vandaan komt, is iets helemaal anders.
  
  Goede communicatie vind ik minstens even belangrijk. Een expert kan moeilijke materie helder verwoorden, een ander voorbeeld bovenhalen wanneer de eerste uitleg niet landt en aantonen waarvoor de leerstof eigenlijk dient. Zeker vandaag, nu je met enkele muisklikken formules, oplossingen en hele stukken theorie kunt laten genereren, wordt echt inzicht alleen maar belangrijker. Je moet door de bomen het bos blijven zien.
  
  En ten slotte: eerlijkheid. Een expert hoeft niet te doen alsof hij alles weet. Als iets buiten mijn expertise ligt of ik iemand niet degelijk kan helpen, zeg ik dat ook. Voor mij bewijst expertise zich uiteindelijk in de praktijk: begrijp het probleem dat voor je ligt en zorg dat je het opgelost krijgt.

• Kan je ons een leuke anekdote vertellen die met jouw beroep of schooltijd te maken heeft?

  Ik weet mijn allereerste bijles nog goed. Ik had drie à vier weken moeten wachten op mijn eerste leerling en begon mij stilaan af te vragen of iemand überhaupt les van mij wilde krijgen. Toen kwam eindelijk dat eerste bericht. Toevallig zat die leerling op een school waar ik vroeger zelf nog had gezeten, dus ergens voelde dat meteen vertrouwd.
  
  Ik reed er goed voorbereid naartoe, ging zitten en vroeg enthousiast: “Goed, wat gaan we vandaag bekijken?” Het antwoord: “Ik weet het niet.” Oké... “Heb je binnenkort misschien een toets?” — “Ja, morgen.” Waarover? Geen idee. Geen boek mee, geen computer, geen cursus. Niets. Alleen ik, de leerling, een blad papier en een balpen.
  
  Uiteindelijk kreeg ik één aanwijzing: getallen. Daar sta je dan. Over getallen kun je natuurlijk uren praten, maar of je daar de toets van morgen mee redt, is nog maar de vraag. Ik heb anderhalf uur uit mijn mouw proberen te schudden wat mogelijk relevant kon zijn.
  
  Of die leerling de volgende dag geslaagd is? Geen flauw idee. Maar ik heb toen wel meteen mijn eerste les als lesgever geleerd: een goede bijles komt van twee kanten. Je kunt als lesgever nog zo goed voorbereid zijn, als niemand weet wat er op tafel moet komen, wordt het improviseren geblazen. Sindsdien vraag ik mijn leerlingen op voorhand wat ze willen behandelen en welk materiaal ze hebben. Eén keer met enkel een balpen ten strijde trekken was genoeg.

• De tijd is nu gekomen om ons te vertellen dat je misschien ook wel wat moeilijkheden op school hebt gehad...

  Mijn schoolloopbaan is niet bepaald van een leien dakje gelopen. Ik zat eerst op een Franstalige lagere school in Brussel. Ik was nieuwsgierig en stelde veel vragen, maar met wiskunde boterde het absoluut niet. Ik begreep soms zelfs niet goed wat een vraag van mij verlangde en kwam geregeld thuis met punten rond de 40 procent. Mijn ouders waren daar, begrijpelijk, iets minder enthousiast over dan ik.
  
  In het eerste middelbaar maakte ik vervolgens de overstap naar het Nederlandstalig onderwijs in Vlaanderen. Dat was opnieuw aanpassen. Nederlands was niet mijn moedertaal en plots moest ik niet alleen nieuwe leerstof begrijpen, maar dat ook nog eens doen in een andere taal. Toch zat er toen al iets in mij dat mij enorm heeft geholpen: ik ben behoorlijk nieuwsgierig, en misschien nog belangrijker, behoorlijk koppig. Als ik iets niet begrijp, wil ik weten waarom.
  
  Jaar na jaar heb ik aan mijn Nederlands gewerkt. Ik begon zelfs betere punten voor Nederlands te halen dan sommige Nederlandstalige klasgenoten. Dat vond ik fantastisch, omdat het mij iets heel concreets bewees: waar je begint, bepaalt niet noodzakelijk waar je eindigt.
  
  Hetzelfde gebeurde uiteindelijk met wiskunde en wetenschappen. Ik was ooit een leerling die ermee worstelde en veel uitleg nodig had. Vandaag studeer ik burgerlijk ingenieur aan de UGent en werk ik dagelijks met wiskunde, fysica en technische problemen. Niet omdat ik op een ochtend wakker werd met een wiskundeknobbel, maar omdat ik bleef proberen, vragen stellen en zoeken naar manieren waarop ik de leerstof wél kon begrijpen.
  
  Ik geloof daardoor sterk dat je jezelf niet te snel in een hokje mag stoppen. “Ik ben slecht in wiskunde” klinkt definitief, terwijl het vaak gewoon betekent: “Ik begrijp het vandaag nog niet.” The sky is the limit, zeggen ze dan — al zou de ingenieur in mij eerst willen weten welke randvoorwaarden er op die limiet staan.
  
  Misschien is dat uiteindelijk ook waarom ik zo graag bijles geef. Ik weet hoe het voelt om hulp nodig te hebben en niet goed te weten hoe je eraan moet beginnen. Vandaag wil ik voor mijn leerlingen iemand zijn op wie ze kunnen rekenen: de persoon die ik zelf graag naast mij had gehad toen ik er nog alleen voor stond.

• Help ons je wat beter te leren kennen door ons wat meer over jouw passies te vertellen (die je misschien ook van plan bent via Superprof te delen).

  Buiten mijn studies en het lesgeven ben ik eigenlijk vrij down-to-earth. Ik spreek graag af met vrienden, ga regelmatig naar de gym, speel al eens een potje voetbal en probeer te lopen. Met de nadruk op probeer: ik kan moeilijk beweren dat lopen mijn grote passie is, maar mijn conditie is mij er hopelijk ooit dankbaar voor.
  
  Ik ben vooral graag onder de mensen. Nieuwe mensen leren kennen, zeveren met vrienden, muziek luisteren of gewoon ergens blijven plakken omdat het gesprek goed zit: daar kan ik enorm van genieten.
  
  Tegelijk ben ik verschrikkelijk nieuwsgierig. Geef mij een gesprek over technologie, energie of gewoon over waarom de wereld in elkaar zit zoals ze in elkaar zit, en ik ben vertrokken. Ik wil voortdurend weten hoe dingen werken en waarom we ze doen zoals we ze doen. Er zit wat dat betreft nog altijd een klein kind in mij dat bij alles vraagt: “Ja, maar waarom?”
  
  Die combinatie typeert mij denk ik vrij goed. Ik kan heel serieus en gedreven met iets bezig zijn, maar het leven moet ook plezant blijven. Er mag al eens gelachen worden.

• Wat maakt jou een Superprof (naast het beantwoorden van dit interview 😉)?

  Wat mij een Superprof maakt? Misschien vooral dat ik vroeger zelf heel graag een Superprof had gehad.
  
  Als kind had ik vaak nood aan iemand die naast mij ging zitten en zei: “Kom, we bekijken samen waar het misloopt.” Die persoon heb ik niet altijd gevonden. Ik heb dan maar zelf mijn weg gezocht, hard gewerkt en uiteindelijk mijn plaats gevonden. Jaren later besefte ik: de persoon die ik toen nodig had, kan ik vandaag zelf zijn voor iemand anders.
  
  Ondertussen heb ik heel wat leerlingen mogen begeleiden. Ik heb jongeren zien slagen voor vakken waarvan ze overtuigd waren dat ze die nooit zouden kunnen. Ik heb leerlingen hun middelbaar zien afmaken en studenten zien doorgaan in het hoger onderwijs. Daar haal ik nog altijd enorm veel voldoening uit. Een goed resultaat voelt voor mij nooit als “mooi, weer een les gegeven”, maar eerder als: “Yes, het is hem of haar gelukt.”
  
  Daarom vertrek ik altijd vanuit de leerling. Ik wil niet een uur voor een bord staan, theorie aframmelen, mijn geld ontvangen en weer vertrekken. Daar heeft niemand iets aan. Als jij na mijn uitleg nog altijd geen flauw benul hebt van wat we gedaan hebben, dan heb ik mijn werk niet goed gedaan.
  
  Uiteindelijk is mijn doel heel eenvoudig: ik wil dat je het snapt. Dat je na verloop van tijd minder afhankelijk wordt van mij, zelf oefeningen durft aan te pakken en ontdekt dat je vaak veel meer kunt dan je dacht. Als ik dat kan bereiken, dan ben ik tevreden.